Meer openheid, minder schaamte. Ik denk dat er meer gesproken moet worden over mentale zorgen. Maar om los te laten, moet je eerst vastgehouden hebben.
Ik weet hoe het is om geen controle over je eigen leven te voelen. Een marionet van de samenleving. Geleefd worden. Verwachtingen. Mezelf accepteren. Het stille meisje achter in de klas. Eén grote tegenstelling. Het kost zóveel moeite en ik probeer me groot te houden. Verstoppen, álle emoties. Ik weet niet waar ze anders een weg naartoe zoeken. Wees outgoing. Dat is wat de wereld dicteert, weet je nog? Meer of beter wordt het toch niet. De fluistering in mijn brein dat ik het toch niet kan. Dus probeer het maar niet.
Is er een andere weg? Niet de weg van saboteren of verschuilen, maar eigenwaarde erkennen. Mij laten zien met al mijn littekens. Sadisten verliezen hun macht, als ze geen controle hebben. Als ze geen neerwaartse spiraal kunnen creëren van kwetsbaarheid. Bij gebrek aan effect, zoeken ze een andere focus. Hopelijk één die minder schade ontlokt.
Ik laat de verwachtingen van anderen los. Ik wil een lichtpunt zijn. Een rustpunt van vertrouwen. De gedachte verspreiden dat mijn leven van mij is en jouw leven van jou. We hebben de vrijheid om onze eigen levens te creëren.
Je kunt kiezen wie je wil zijn en hoe je met een ander omgaat. Je weet niet wat er in een ander omgaat; de obstakels die overwonnen zijn. Dus heb een open houding. Wees eerlijk, maar met respect voor wie je tegenover je hebt. Het is niet moeilijk, echt niet.
We kunnen samenleven op een manier die goed is voor onszelf, maar ook voor anderen. win-win situaties stimuleren; synergie creëren. Saamhorigheid maakt een groter verschil dan een individuele strijd.
Nelson Mandela: “I am the captain of my soul, I am the master of my fate”.