We willen steeds meer. Meer carrière, meer spullen, meer auto, meer huis. Maar ook meer vakantie, meer vrije tijd, voorál meer tijd. Genoeg geld verdienen voor alle spullen, de auto, het huis. Niet alleen voor onszelf, ook voor partner en kids. Vervolgens klagen we over het gebrek aan tijd, de rekeningen van het huis en de auto, het moeten schoonmaken van al onze spullen. Welkom in de hedendaagse consumptiemaatschappij. Waarbij meer spullen en meer focus op geld, je leven vastketent. Je moet namelijk blijven werken om je levensstandaard op peil te houden.
Waarom ik hier over schrijf, is omdat ik ook zo ben. Mijn huis stond vol met prullaria en het liefst kocht ik iedere maand nieuwe kleding. Afstoffen van mijn spullen hekelde ik. Mijn rekeningen betaalde ik met moeite, omdat ik mijn impulsen niet controleerde. Tot ik me ging verdiepen in duurzaamheid tijdens mijn opleiding aan de Hotelschool. Ik dacht na over de waarde van spullen en de mogelijkheden van hernieuwbaarheid. Bovenal: wat is de balans tussen economie, samenleving en het milieu? De tiny house movement deed me nadenken over: wat heb ik nodig om gelukkig te zijn? De concluderende vraag hieruit is voor mij: Hoe kan ik gelukkig zijn, zónder dat ik hierbij andere mensen of de natuur schade berokken?
Want dat is wat we vaak vergeten in onze westerse samenleving. We willen iets en we kunnen het betalen. Dus we kopen het. Om een voorbeeld te noemen: stel, ik heb een favoriet kledingstuk dat gemaakt is door een bedrijf dat kinderen uitbuit. Producten gemaakt door kinderen, die móeten werken om te kunnen eten. Onderbetaling is zacht uitgedrukt. Vaak in slechte condities en lange werktijden. Dus dat geliefde shirt? Daar heeft iemand anders, een kind, pijn voor geleden. Mijn geluk gaat ten koste van iemand anders. En dan vraag ik je: hoe kan ik nog op dezelfde manier naar dat shirt kijken?
Hiermee probeer ik niet te zeggen dat we al onze spullen moeten weggeven of dat het probleem is opgelost als we kleding van een andere winkel kopen. Wás het maar zo simpel. Maar laten we eens nadenken over de waarde van geld. Of de waarde die wij eraan toedichten. Hoe geld ons eigen egoïsme voedt. En wat de echte prijs is van ons geluk. Zoals het bekende gezegde luidt: the sky is the limit. Zoals een wolkenkrabber hoog in de lucht is, willen wij ook omhoog klimmen. Maar is onze manier van leven wel zo goed voor de lucht om ons heen? Of voor de mensen die werken in die wolkenkrabber? Daarbij wil ik wel kwijt: ik ben niet degene met de wijsheid in pacht. Dit is een manifestatie van mijn gedachten, een beschrijving van mijn proces. Continu zoek ik naar betere manieren om met mezelf en anderen en de aarde om te gaan. Wat ik daarbij leer is niet bestemd voor privé gebruik. Het is voor mij noodzakelijk om te delen. Andere mensen helpen en inspiratie geven, dat is mijn essentie, mijn missie. Het is echt.
Wil jij iets doen om bij te dragen aan een betere wereld, betere keuzes maken, maar ben je bang voor het effect op je eigen leven? Zet het dan niet gelijk aan de kant: praat erover, experimenteer met je ideeën. Tuurlijk is dat niet makkelijk; je keuzes hebben consequenties. Maar kijk eens naar de mogelijkheden. Wat kan er wél? Wees niet bang voor de reacties van andere mensen.